ياد آخرت انداخته ، شنيدن سخنش انسان را نسبت به دنيا بىرغبت ساخته و پيروى از تعاليمش بهشت را به ارمغان مىآورد ، نور پيشانىاش نشان مىداد كه از خاندان نبوت بوده و پاكى كردارش گواهى مىداد كه نسل رسالت است ، گروه بسيارى از ائمه و بزرگان از او نقل روايت كرده و از دانشش بهرهء وافر برده و بر اين شاگردى خود افتخار و مباهات كرده و آن را مايهء شرافت و فضيلت خويش دانسته‌اند . اما مناقب و صفات آن حضرت چنان زياد است كه كسى را ياراى شماره كردن آن نبوده و هر بيناى بيدارى از تنوع آن حيرت‌زده مىشود ، از بسيارى دانشى كه از سرچشمهء پرخير تقوى بر قلب او افاضه مىگرديد ، حتى احكامى كه علت آن‌ها ناشناخته است يا دانش‌هايى كه فهم بشرى از احاطه بر حكمت آن قاصر است نيز به آن حضرت نسبت داده شده و از آن حضرت روايت گرديده است . گفته‌اند كتاب « جفر » ى كه هم‌اكنون در مغرب نزد بنى عبد المؤمن نسل به نسل به ميراث مىرسد از بيانات امام صادق عليه السّلام است و اين خود فضيلتى پر ارزش و درجهء بالايى از فضايل بوده و در عين‌حال اندكى از فضايل بىشمار نقل شده از آن حضرت است « 1 » . در كتاب تهذيب الاسماء كه نويسندهء آن بين سالهاى 631 - 676 ه مىزيسته است از عمرو بن ابى المقدام نقل مىكند كه گفت : هرگاه كه به جعفر بن محمد نگاه مىكردم درمىيافتم كه او از سلالهء پيامبران است « 2 » . ابن خلكان زنده در 981 - 908 ه مىنويسد : ابو عبد اللّه جعفر بن محمد

--> ( 1 ) . مطالب السئول 2 / 56 . ( 2 ) . تهذيب الاسماء 1 / 149 .